Aslında bu yazı bu tarihe kalmazdı, bitişin ardından yazardım. Ama sonra güzel bir mim geldi, onu yazmaya başladım, hani nerde diyeceksiniz haklı olarak, taslaklarda. Tüm 7^'erden farklı olsun istedim yazarken, tabii tembellik 7'nin 3.süne adım atarken durdurdu beni ve gece aklıma başka bir fikir geldi sonra başkası. Neticede ben sadece "vay ne kitaptı, kurguya hasta oldum, sürükleyici ve iyi bir roman okumak isterseniz hiç kaçırmayın" yazacaktım, sonra "1. bölüm finalinin ardından bu kitabı bırakabilen olamaz" diyecektim. Sonra "Viktorya çağı lezbiyen oyunları" tamlamasını yazarın daha fazla ilgi çekmek için kurduğunu, bunu anlamak için Asuman Kafaoğlu'nun tüm eleştirisini bile değil başlığın ardından gelen birkaç cümleyi okumanızın yeterli olacağını ekleyecektim.

Neyse geç olsun, güç olmasın. Sonuçta Ustaparmak ilgiyi hak eden bir roman. Yağmurlu bir günde sıcak yatağınızda bir solukta okunabilecek türden, gerçi kalınlığını göz önüne alırsak bir soluk denmez ama 1. bölüm finalinin ardından ister istemez kalanı da ivedilikle okunacaktır. En azından ben öyle yaptım ve Öğrenme Psikolojisi çalışmayı yine ve yeniden erteledim. Başlık da ondan öyle zaten ve sabahın şu saatinde okula gitmek üzereyken aklıma başka bir şey gelmemesinden.